dinsdag 29 juli 2014

Zo va zo zoon

het kind, de man verscheiden,
zijn rust ten voeten uit
buigt het hoofd over geweerde tijden

de zin, het memento uit de schoot
onder de gewelven van het kamerrood,
ligt onaangeroerd voltooid

zij zijn nooit meer geweest dan één
in hun wereld, geweven en gescheiden in mijden
ja zelfs schuilen naar verluid

toch houdt het kind de ogen dicht
biddend dat het pad naar liefde openligt

want in de dood, doorheen verzoening en geween
drijft het leven hen niet verder meer uiteen

(S.C.)