donderdag 28 augustus 2014

Died




het leven laat het leven
koud

ademhaling luistervinkt en hoort
hoe ‘t hart almaar afgelegener
door haar steekwond pompt

luidkeels buldert toekomst om de zwarte pij
die ze zelf om haar mismaakte schouders heeft gelegd

ieder ogenblik, elk moment van wakker zijn
wordt omsingeld door woestijnen

neen, niets staat weggaan in de weg,
ook mijn onbestaande voeten niet
noch mijn stoned bedacht verlangen

dood houdt altijd stand,
ze is haar eigen levende bewijs

(S.C.)