zondag 21 september 2014

Hoofdjicht

zonovergoten kleurloosheid,
emmers hemel – zacht beeldpuin ondereen

in de schaduw van elk zintuig
zit herinnering geknield haar eigen naam
te prevelen

hopend dat ze al bij al goedkoop
van haar vergankelijkheid afkomt

ooit zal ze merken
dat geduld niet langer gratis is

wie dan
sleurt haar bij de benen naar het niemandsland van nu?

(S.C.)