maandag 21 december 2015

Z.

Deze vensters
die steeds hoger klimmen
groener lijken dan het milde blauw
van toen. De zinnen op elkaar gewipt
De wilde stiltes en fonetisch naakt
Dat uitzicht wrikt
Dat uitzicht kraakt en baant zich zonder
kijken nog een baan naar mijn gesloten ogen
pogende een touw aan mijn bestaan te knopen
Duikend duim ik – kus - een bank vooruit
en uit de hoogte vallen kleuren. Blind

(S.C.)